Największą bolączką tej serii gier w każdej sytuacji były dla mnie słabo zbalansowane rodzaje broni – fajnie było odebrać młot królowi barbarzyńców, ale jego praktyczne zastosowanie schodziło już na plan dalszy, ustępując domyślnym Ostrzom Aresa/Chaosu/Ateny. W grze God of War III po raz 1-szy dostajemy do dyspozycji wiele rzeczywiście użytecznych narzędzi zagłady. Autorzy gry wzięli się na metodę, bo trzy z czterech zestawów uzbrojenia to zwyczajnie wariacje na temat łańcuchów Kratosa. Jedne są elektryczne i bardzo całkiem szybkie, inne specjalizują się w powolnych, krótkich i potężnych kombinacjach, a trzecie plasują się gdzieś wśród szybkością a siłą. Czwartym rodzajem broni są świetne Nemejskie Rękawice, które po maksymalnym ulepszeniu umieją kilkoma uderzeniami rozmiękczyć dosłownie największego twardziela. Co ciekawe, czary są tu na stałe zintegrowane z poszczególnymi typami broni – aktualnie wybrany oręż decyduje o tym, jaki efekt przyniesie naciśnięcie przycisku R2 przez gracza.

Niełatwo liczyć w tej grze komputerowej na fabularne zaskoczenia. Kratos preferuje zabić wszystkich pozostałych przy życiu bogów – to aktualnie ich śledzeniem i eliminacją będziemy się przede wszystkim zajmować. To dużo łatwiejsze założenie niż w poprzednich częściach serii, gdzie nie mogliśmy być pewni, dokąd w zasadzie (fabularnie) zmierzamy. Na szczęście z terenu zwyczajny szkielet zostaje powykręcany całą masą mitologicznych nawiązań i motywików.
W samej swej istocie gra God of War pozostał niezmieniony. System walki jest w praktyce jednakowy jak w poprzednich częściach serii: mamy więc dwa przyciski odpowiedzialne za ciosy, chwyt/wykończenie, uniki na prawej gałce oraz dodatkowo różne czary i umiejętności ukryte pod pozostałymi guzikami kontrolera. Nowym elementem jest wyodrębnienie wspomnianych umiejętności od czarów – teraz został im przydzielony nowy, samoregenerujący się pasek energii. Oznacza to, że użytkowanie łuku czy oślepiającej mocy głowy Heliosa nie będzie już wyczerpywać pokładów cennych punktów magii.

Jeżeli wszystkie poprzednie gry komputerowe tego rodzaju (wliczając w to pozostałe tytuły z serii Silent Hunter) zostały symulatorami okrętów podwodnych, to o grze Battle of the Atlantic tego samego powiedzieć się już nie da. Programiści z Ubisoft Romania zafundowali nam bowiem 1-szy w historii symulator kapitana okrętu podwodnego. Różnica z pozoru niewielka, ale rzeczywiście stawia ona cała rozgrywkę na głowie, co wychodzi grze na dobre. Cała gra została podporządkowana tej idei. Wnętrze okrętu jest całkowicie trójwymiarowe i umożliwia na to, o czym fani marzyli od lat: na swobodne przechadzanie się po zypełnym pokładzie. Nie jest to wyłącznie efekt wizualny, tutaj nieomalże wszystko realizujemy z punktu widzenia kapitana. Ażeby wydać rozkaz, musimy odnaleźć stosownego członka załogi i ustnie poinformować go o naszych oczekiwaniach. Tożsamo z obsługą przyrządów, do każdego trzeba podejść i kliknąć na odpowiednie urządzenie. Także w trybie peryskopu komenderujemy, rozmawiając z oficerem.

Wenecja to propozycja dla tych, których serca pobiło zeszłoroczne Anno 1404. Dodatek wymaga wersji podstawowej gry i nie sili się na jakieś gruntowne zmiany. Trzeba jednakże coś wyjaśnić. Tytuł, jaki dla rozszerzenia wybrał Ubisoft, jak również wypuszczane szaty graficznej mogły wykonać złudzenie, że pokierujemy osadnikami wywodzącymi się z Wenecji. Rzeczywiście jest to tylko jedna z niezależnych frakcji, w trakcie gdy nam przychodzi tworzyć doskonale znane z podstawki średniowieczne aglomeracje europejskie. Poza tym, w przeciwieństwie do zawartych w grze Anno 1404 kultur orientalnych, nie mamy żadnej sposobów uzyskania dostępu do zabudowy weneckiej. Miasto to jest więc głównie źródłem nowych zadań, partnerem w handlu i ozdobą poszczególnych map.
Cykl gier Anno bawi nas już od ponad dziesięciu lat. Pomimo zmiany ekipy odpowiedzialnej za tworzenie kolejnych części (schedę po zespole Sunflowers przejęło studio Related Designs), każdy kolejny tytuł z serii jest lepszy od poprzedniego. Twórcy gry doskonale zdają sobie sprawę, że ich fani są mocno przywiązani do formuły serii, stąd nowe produkcje z logo Anno nie wprowadzają żadnych rewolucyjnych zmian. Zamiast tego koncentrują się na ulepszaniu i rozbudowie tego, za co gracze kochają ten cykl. Wypuszczone w zeszłym roku Anno 1404 nie [...]

Przeniesienie akcji gry Assassin’s Creed 2 do Włoch i okresu, w którym królował humanizm, wiąże się nie tylko ze zmianą lokacji, ale i z położeniem większego nacisku na postacie oraz wątek fabularny. Głównego bohatera gry, Ezio Auditore, poznajemy jako młodego zawadiakę, który bardzo prędko musi dorosnąć do roli obrońcy swojej rodziny i przeistoczyć się w szukającego zemsty zabójcę. Opowieść zaserwowana w grze Assassin’s Creed II nie jest może majstersztykiem, ale na pewno spodoba się fanom pierwowzoru tej gry. Dużo tu podsłuchiwania rozmów, wyszukiwania tropów, zwrotów akcji, zdrad i historycznych postaci. Wystarczy powiedzieć, że w gadżety uzbraja nas Leonardo da Vinci, a jednym z przeciwników jest kontrowersyjny kandydat na papieża – Rodrigo Borgia.